Monoklonalność wielu nowotworów pęcherza moczowego

W nawiązaniu do raportu Sidransky ego i in. (Wydanie z 12 marca) 1, zgodziłbym się z poglądem, że najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem ich wyników jest monoklonalność testowanych wielu nowotworów. Ograniczona historia kliniczna nie pozwala jednak wykluczyć, że guzy powstały po implantacji po wcześniejszej przezcewkowej resekcji. Zostało to wyraźnie wykazane w starannie kontrolowanych badaniach wpływu chemicznego zapalenia pęcherza i elektrokoagulacji u zwierząt laboratoryjnych2, 3 i nie było brane pod uwagę w dyskusjach autorów lub w towarzyszącym redakcji.4 Takie wyjaśnienie oczywiście nie mogło wyjaśnić pojedynczy opis przypadku Luneca i wsp.5
RTD Oliver, MD, FRCP
London Hospital Medical College, Londyn E1 2AD, Wielka Brytania
5 Referencje1. Sidransky D, Frost P, Von Eschenbach A, Oyasu R, Preisinger achéal, Vogelstein B.. Klonowe pochodzenie raka pęcherza moczowego. N Engl J Med 1992; 326: 737-40.
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Weldon TE, Soloway MS. . Podatność nabłonka dróg moczowych na wszczepienie komórek nowotworowych. Urology 1975; 5: 824-7.
Crossref MedlineGoogle Scholar
3. Soloway MS, Masters S.. Uodbytnicza wrażliwość na wszczepienie komórek nowotworowych: wpływ kauteryzacji. Cancer 1980; 46: 1158-63.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Harris AL, Neal DE. . Rak pęcherza – pochodzenie polowe a klonalne. N Engl J Med 1992; 326: 759-61.
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
5. Lunec J, Challen C, Wright C, Mellon K, Neal DE. . amplifikacja c-erbB-2 i identyczne mutacje p53 w towarzyszących przejściowych nowotworach miedniczek nerkowych i pęcherza moczowego. Lancet 1992; 339: 439-40.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Przesłanka Sidransky ego i in. jest to, że wieloogniskowy rak pęcherza moczowego jest monoklonalny, ponieważ ten sam chromosom X jest inaktywowany we wszystkich komórkach rakowych. Alternatywnie, możliwe jest, że populacja komórek była niezależnie transformowana i ponieważ istniały odpowiednie geny obecne na konkretnym aktywnym chromosomie X, wybrano podgrupę. Ta możliwość nie została poruszona w artykule. Obecność anty-kationu na chromosomie X jest zgodna z obserwowanym stosunkiem liczby osobników męskich do żeńskich wynoszącym 3: w odniesieniu do częstości występowania raka pęcherza moczowego.1
Pytam również o użycie terminu monoklonalność . Technicznie, cały organizm (z wyjątkiem komórek zarodkowych i zmutowanych komórek) można uznać za grupę komórek monoklonalnych2; mitoza jest skutecznie procesem klonowania. Mamy więc dwie somatyczne, monoklonalne populacje komórek u typowego pacjenta z rakiem. Użycie terminu monoklonalne pozostawia różnice między komórkami nowotworowymi a …
Jako student drugiego roku medycznego, bardziej interesuję się onkologią niż doświadczeniem, ale mam nadzieję, że moje komentarze pomogły wyjaśnić pewne kwestie.
David N. Feldman
College of Medicine SUNY Health Science Center at Syracuse, Syracuse, NY 13210
2 Referencje1. Fakty i liczby dotyczące raka. Atlanta: American Cancer Society, 1990: 8.
Google Scholar
2. Ilustrowany słownik medyczny Dorlanda 27. wyd. Filadelfia: WB Saunders, 1988: 1050.
Google Scholar
Autorzy odpowiadają:
Do redakcji: Dr Oliver rozsądnie sugeruje, że przezcewkowa elektroresekcja może być jednym mechanizmem, za pomocą którego pierwotny guz pęcherza może rozprzestrzeniać się na inne obszary. Jednak żaden z pacjentów badanych w naszym badaniu nie był wcześniej poddany przezcewkowej elektroresekcji (chociaż jeden pacjent miał operację górnych dróg moczowych), co wyklucza potencjalne wyjaśnienie monoklonalności.
Pan Feldman kwestionuje znaczenie monoklonalności . Termin ten może być mylący nawet dla tych, którzy ukończyli szkołę medyczną. Klonalność ma znaczenie tylko w kontekście. W badaniach nowotworów kontekst jest taki, że normalne narządy dorosłe składają się z potomków dużej liczby różnych nabłonkowych komórek macierzystych. Losowe porównanie dowolnych dwóch szeroko rozdzielonych komórek z normalnego narządu pokaże, że powstały one z różnych komórek macierzystych. Jednak losowe porównanie szeroko rozdzielonych komórek nowotworowych z pęcherza wykazało, że pochodzą one z tej samej komórki macierzystej, komórki, która miała swoisty dezaktywowany chromosom X i specyficzny wzór mutacji somatycznej. Było to prawdą, czy porównywane komórki pochodziły z tej samej próbki nowotworu lub z różnych guzów tego samego pacjenta. Znaczenie tego odkrycia monoklonalności polega na tym, że sugeruje on, że wszystkie komórki nowotworowe prawdopodobnie pochodzą z pojedynczego zdarzenia transformacji, prawdopodobnie mutacji somatycznej, która wystąpiła w pojedynczej komórce postzygotycznej, której potomstwo spowodowało guzy.
To, czy mutacja wystąpiła na chromosomie X, czy autosomie, nie ma znaczenia dla tego argumentu. Najlepsze dostępne dowody sugerują jednak, że mutacja genu na chromosomie 9 jest odpowiedzialna za inicjację guzów pęcherza. Identyfikacja tego genu i komórki, w której występuje, pozostaje kluczowym zagadnieniem dla dalszych badań.
David Sidransky, MD
Bert Vogelstein, MD
Johns Hopkins Oncology Center, Baltimore, MD 21231
Philip Frost, MD, Ph.D.
Sandoz Research Institute, East Hanover, NJ 07936
Andrew C. Von Eschenbach, MD
MD Anderson Cancer Center, Houston, TX 77030
W artykule redakcyjnym wskazaliśmy, że wewnątrznowęśniowa dyspersja zdolnych do życia komórek przejściowych prowadząca do wieloogniskowej neoplazji może wystąpić w raku pęcherza i że proces ten może być ułatwiony przez zmiany zapalne w nabłonku dróg moczowych, które wpływają na środowisko, w którym zachodzi implantacja komórek nowotworowych. Przestrzeń nie pozwalała na pełne omówienie czynników, które mogą wywoływać takie zmiany zapalne. Urolodzy uważają, że przezcewkowa elektroresekcja jest jednym z czynników, który może powodować mechaniczne lub cieplne przerwanie nabłonka dróg moczowych i zwiększać ryzyko wtórnej implantacji w powierzchownym raku pęcherza. Koncepcja ta wzmocniła przypadek urologów, którzy stosują postresekcję dopęcherzową chemioterapię lub Bacellę Calmette-Guérin w celu zmniejszenia ryzyka nawrotowych nowotworów u pacjentów z powierzchownymi stadiami nowotworów pTa. Powszechnie wiadomo jednak, że szybkość nawrotu guza (ale nie progresja) jest nieznacznie zmniejszona po takim leczeniu (potencjalna korzyść wynosi około 20 procent w porównaniu z leczeniem kontrolnym 1) i rzadko tylko pacjent jest wolny od guza – odkrycie, które sugeruje, że jeśli dyspersja i wysiew w świetle światła są ważne, występują najczęściej przed wycięciem lub nie można całkowicie zapobiegać przez leczenie dopęcherzowe.
Kilka czynników sugeruje, że tendencja do wystąpienia wieloogniskowej neoplazj
[przypisy: dieta pudełkowa menu, diured, przychodnia łomżyńska bydgoszcz rejestracja ]