Natychmiastowa implantacja w wadliwym grzbiecie

Ponieważ znaczna utrata kości ma tendencję do występowania po utracie zęba, zapewnienie leczenia implantologicznego w obszarze, który pozostawał bezzębia przez dłuższy czas, może stanowić wyjątkowe wyzwanie, szczególnie w przypadkach, w których wymagana jest jednostopniowa chirurgia.1 Obecność cienki grzbiet lub wklęsłość twarzy może ograniczać przestrzeń dostępną do umieszczenia implantu, wymagając powiększenia kości, aby zapewnić przewidywalny, estetyczny wynik. Podczas gdy przeszczep kości z opóźnionym wszczepieniem jest często planowanym zabiegiem w takich sytuacjach, dzielenie i rozszerzanie się kalenicy jest techniką, która pozwala na natychmiastowe umieszczenie implantu.

W połączeniu z odpowiednimi technikami regeneracji kości, podział dwoiny z natychmiastową implantacją pozwala przewidzieć rozszerzenie grzbietu wyrostka zębodołowego, co prowadzi do doskonałych przeżywalności implantów.3-5 Daje to pacjentom z uszkodzonym grzbietem korzyści natychmiastowego implantowania, w tym zachowanie tkanek twardych i miękkich, mniej urazów chirurgicznych i znakomita estetyka końcowa. [6] Dzięki zmniejszeniu liczby zabiegów chirurgicznych i skróceniu czasu leczenia, podejście to zapewnia pacjentom atrakcyjną alternatywę dla bardziej chirurgicznie intensywnej augmentacji kości bocznych procedura z opóźnionym umieszczeniem implantu.

Aby wykonać procedurę dzielenia kalenicy, kość resztkowego grzbietu jest podzielona mezjalno-dystalnie, a 2 pionowe nacięcia powstają na powierzchni twarzy policzkowej płytki korowej. Pozwala to na rozszerzenie kalenicy w kierunku twarzy za pomocą serii dłut do kości i ekspanderów kalenicowych. Ustalenie, czy wskazana jest ta forma leczenia, wymaga starannej oceny anatomii kości pacjenta. Rozłupywanie i ekspansja grzbietów jest wskazana dla pacjentów z natywnym grzbietem o grubości wystarczającej do umieszczenia implantu o średnicy 3,5 mm (lub większego) po wykonaniu zabiegu. Jeżeli grzbiet pacjenta jest zbyt cienki lub występuje poważne podcięcie na twarzy, kość policzkowa jest narażona na pękanie lub wypadanie w trakcie procedury dzielenia kalenica.8 Aspekt twarzy kalenicy musi być dobrze określony, a Wystarczająco dużo kości beleczkowatej znajdującej się pomiędzy dwiema warstwami korowymi. Jakość kości pacjenta jest czynnikiem, ponieważ gęsta kość D1 przeciwdziała podziałowi grzbietu. Wymagany jest również gruby biotyp dziąsła, ponieważ musi być wystarczająca tkanka miękka, aby pomieścić rozszerzony grzbiet i osiągnąć zamknięcie bez naprężeń.

Poniższy opis przypadku ilustruje sposób wykorzystania dzielenia grzbietów i ekspansji w celu ułatwienia jednostopniowego zabiegu chirurgicznego u pacjentów z niedoborem resztek. Poza wykazaniem, w jaki sposób ustalić, czy ta procedura jest wskazana dla danego pacjenta, prezentacja ta przedstawi podstawowy protokół leczenia, w tym podział, ekspansję i szczepienie grzbietu; właściwy dobór implantów i ich umieszczanie; i jak osiągnąć idealny efekt odbudowy.

OPIS PRZYPADKU
Diagnoza i planowanie leczenia
40-letnia pacjentka zgłosiła się do leczenia brakujących zębów w obszarze zębów nr 12 i 13 (ryc. 1). Zęby ekstrahowano kilka lat wcześniej po niepowodzeniu leczenia endodontycznego. Pacjent, który miał ogólnie dobry stan zdrowia, zmęczył się noszeniem częściowego urządzenia i poprosił o lepsze długoterminowe rozwiązanie. Ponieważ szczepienie nasadki nie było wykonywane, a zębów brakowało przez wiele lat, grzbiet w obszarze bezzębnego przęsła znacznie się resorbował. Wystąpiło również niewielkie podcięcie twarzy. Badanie wewnątrzustne i analiza CBCT wykazały, że pomimo dużej przestrzeni między grzbietem a dnem zatoki, szerokość grzbietu była niewystarczająca do natychmiastowej implantacji bez zerwania nici implantu lub wystające przez policzek płyta (rysunek 2). Jednak ocena bezzębia i anatomii kości pacjenta wskazywała, że ​​po procedurze dzielenia i rozszerzania kalenicy można bezpiecznie i przewidywalnie umieścić 2 implanty.

 

Pacjent wykazywał kość typu D3, z dużą ilością kości beleczkowej pomiędzy płytkami korowymi i grubą, zrogowaciałą tkanką miękką. Pomiary zarejestrowane za pomocą skanera iCAT FLX CBCT pomogły ustalić, że po rozszerzeniu kalenicy implant o wymiarach 3,5 x 10 mm można umieścić w obszarze zęba nr 12 i implantu 4,3 x 8 mm w obszarze zęba Nie 13.

Po przedstawieniu pacjentowi opcji leczenia, zgodziła się na plan leczenia, w którym rozszczepienie grzbietu, przeszczep kości i umieszczenie implantu zostanie wykonane podczas jednego spotkania chirurgicznego. Takie podejście było bardziej atrakcyjne dla pacjenta niż boczne powiększenie kalenicy z opóźnionym umieszczeniem implantu, ponieważ chciała zminimalizować długość leczenia i liczbę zabiegów chirurgicznych.