Strategie ablacji radiojodem u chorych z rakiem cięzowatym o niskim ryzyku AD 4

Nie można było ocenić piętnastu pacjentów, ponieważ nie przeprowadzono wszystkich testów diagnostycznych. Od kwietnia 2007 r. Do lutego 2010 r. Zapisano 752 pacjentów (tabela 1). Dwadzieścia trzy osoby nie otrzymały aborcji radiojodem w sposób określony w protokole: 11 wycofało swoją zgodę, 9 zostało uznanych za niekwalifikujące się po randomizacji, a 3 nie mogło być leczone radiojodem (1 z przyczyn technicznych i 2 z przyczyn klinicznych [niewystarczający poziom tyreotropiny i zawał mięśnia sercowego zawał]) (tabela i ryc. 1).
Podawanie radiojodu
Po operacji i przed podaniem jodu radioaktywnego 729 pozostałych pacjentów otrzymywało terapię hormonami tarczycy przez średnią (? SD) 91 ? 43 dni w grupach otrzymujących rekombinowaną ludzką tyreotropinę i 70 ? 32 dni, a następnie wycofano hormon tarczycy na 20 ? 8 dni, w grupach poddawanych wycofaniu hormonu tarczycy.
Tabela 2. Tabela 2. Ablacja radiojodem w odbiorcach badania 729, zgodnie z metodą stymulacji tyyropiną i dawką 131I. W czasie podawania 131I poziom tyreotropiny w surowicy był wyższy niż 30 mIU na litr w 343 z 360 pacjentów (95%) w grupach odstawienia hormonu tarczycy. Pobór radiojodu w łożysku tarczycy był większy niż 0,5% podanej radioaktywności u 590 z 729 pacjentów (81%) (tabela 2).
Trwała choroba podczas ablacji
U 27 pacjentów rozpoznano przetrwałą chorobę, po całkowitym skanowaniu ciała po zabiegu ablacji (14 pacjentów), po zabiegu ablacji całego ciała i ultrasonografii szyi (8) lub w badaniu USG szyi (5). Jak określono w protokole, dane dla tych pacjentów zostały wyłączone z analizy głównej.
Kontynuacja badania ablacji tarczycy
W przypadku 684 pacjentów, którzy mogliby zostać poddani ocenie, przeprowadzono badanie kontrolne pomiędzy 6 a 10 miesiącem (średnio 8,3 ? 1,6 miesiąca) po podaniu 131 I; nie było istotnych różnic w czasie po podaniu 131I w czterech grupach otrzymujących leczenie (dwie grupy 1,1-GBq i dwie grupy 3,7-GBq).
Tabela 3. Tabela 3. Badanie kontrolne ablacji tarczycy 6-10 miesięcy po podaniu 131I u 684 pacjentów, którzy mogliby być oceniani, zgodnie z metodą stymulacji tyreotropiną i dawką 131I. Na podstawie miejscowych oznaczeń tyreoglobuliny ablację tarczycy uznano za zakończoną u 631 (92%) spośród 684 pacjentów: 600 pacjentów bez wykrywalnego przeciwciała antytryglobulinowego iz poziomem tyreoglobuliny ng na mililitr lub mniej i ultrasonograficznie z prawidłową szyją, 23 pacjentów z wykrywalnym przeciwciałem anty-glutaminowym i ultrasonografią w normalnym odcinku szyjki macicy oraz prawidłowym diagnostycznym skanem całego ciała i 8 pacjentami z podejrzaną ultrasonografią szyi, ale z łagodnymi wynikami cytologicznymi i ujemnym pomiarem tyreoglobuliny w wypłukaniu igły (Tabela 3). Ablacja tarczycy była niekompletna u 53 (8%) z 684 pacjentów: pacjenta z nieprawidłowym diagnostycznym skanem całego ciała, a także u 27 pacjentów z podwyższonym poziomem tyreoglobuliny, 17 z podejrzaną ultrasonografią szyi i 8 z obiema.
Wskaźniki całkowitej ablacji oszacowano na 91,7% i 92,9% w grupach otrzymujących rekombinowaną ludzką tyreotropinę i tych, które otrzymywały hormon tarczycy, odpowiednio (Tabela 3), z różnicą -1,2 punktów procentowych (95% przedział ufności, -4,5 do 2.2), pokazując, że te dwa zabiegi były równoważne. Równoważność została również wykazana między dwiema zastosowanymi dawkami 131I (patrz Tabela 2 w Dodatku uzupełniającym, dostępna pod adresem). Nie stwierdzono interakcji między radioaktywnością 131I a stymulacją tyreotropiną.
Analizy wrażliwości
Centralne oznaczanie poziomu tyreoglobuliny w surowicy było dostępne dla 618 z 652 pacjentów bez przeciwciała antytryglobulinowego (Tabela 3). Wyniki z oznaczeniem tyreoglobuliny stymulowanej centralnie rekombinowanym ludzkim tyreotropiną lub z analizy zamiar-do-leczenia były zgodne z tymi oszacowanymi w analizie na protokole. W przypadku analizy przeprowadzonej pod maksymalnym odchyleniem przedział ufności 95% był nieznacznie wyższy niż margines.
Monitorowanie pacjentów z niepełną ablacją
Czterdziestu sześciu z 53 pacjentów z niepełną ablacją (w badaniu miejscowym) poddano dalszym badaniom. Drugie leczenie 131I zastosowano u 11 z 46 pacjentów. Cztery osoby przeszły operację, z których 3 miało nawracającą chorobę. Spośród pozostałych 43 pacjentów wszystkie testy diagnostyczne były prawidłowe u 26 pacjentów, podczas gdy podejrzane objawy (podejrzane ultrasonografia szyi lub poziom tyreoglobuliny> ng na mililitr) były nadal obecne w 17.
Niedoczynność tarczycy Objawy i jakość życia w czasie podawania radiojodu
Odsetek pacjentów z objawami niedoczynności tarczycy był istotnie wyższy w grupach poddanych wycofaniu hormonu tarczycy niż w grupach otrzymujących rekombinowaną ludzką tyreotropinę, mierzony we wszystkich punktach skali Billewicza
[patrz też: dobry endokrynolog kielce, paradontoza leczenie, trycholog ]
[podobne: ortodonta katowice cennik, aldosteronizm, badanie ige całkowite cena ]