winstrol sklep ad 6

Udane aplikacje prądu często wiązały się z osłabieniem lub zmianą potencjału ASP (ryc. 3B). Przewodzenie szybkokrzepliwe nie uległo znaczącej depresji zarówno w kierunku wstecznym, jak i wstecznym u tych 78 pacjentów (tabela 1). Przewodnictwo wolne szlaki nie uległo ablacji u dwóch pacjentów. U jednego pacjenta nie zarejestrowano potencjału ASP, a zastosowania prądu w zwykle stosowanych miejscach ablacji były nieskuteczne. Zastosowanie prądu o częstotliwości radiowej do przedniej ściany proksymalnej zatoki wieńcowej selektywnie wyeliminowało przewodzenie szybkiej ścieżki i AVNRT. Utrzymuje się przewodząca przewodzenie w powolnym szlaku. Inny pacjent, jeden z pierwszych badanych, miał wcześniejszy blok lewej odnogi pęczka Hisa. Nieumyślne przemieszczenie cewnika do obszaru proksymalnej gałęzi prawego pęku podczas stosowania prądu o częstotliwościach radiowych wytworzyło prawy blok odnogi pęczka Hisa, powodując całkowity blok przedsionkowo-komorowy z utrzymaniem AVNRT. Prąd częstotliwości radiowej był następnie celowo dostarczany przez węzeł przedsionkowo-komorowy, eliminując tachykardię. Wszczepiono stymulator dwukomorowy.
Eliminacja AVNRT wymagała medianę 2 (zakres, do 33) zastosowań prądu o częstotliwościach radiowych. Mediana tylko jednej aplikacji była wymagana u ostatnich 55 pacjentów z tej serii. Udane aplikacje prądu o częstotliwościach radiowych były dostarczane przez 45 . 25 sekund przy 59 . 7 V, 0,63 . 0,10 A i 37,1 . 9,8 W. Średni czas trwania procedury wynosił 8,0 . 2,6 godziny (5,6 . 1,4 godziny w ciągu ostatnich 10 lat). badani pacjenci).
Kontynuacja
Obserwowano 80 pacjentów w zakresie od do 40 miesięcy (średnio 15,5 . 11,3) bez nawrotu częstoskurczu u żadnego pacjenta. Kontynuowano badania elektrofizjologiczne u 32 pacjentów (40 procent) 4,3 . 3,3 miesięcy po ablacji. Zaprogramowana stymulacja przedsionkowa i komorowa na linii podstawowej i podczas podawania izoproterenolu nie spowodowała indukcji AVNRT u wszystkich 32 pacjentów. Ilościowa analiza szybkiej ścieżki i wolnej ścieżki była dostępna dla 22 pacjentów, którzy przeszli dalsze badania w naszej instytucji. Charakterystyki przewodzenia i przewodzenia wstecznego w szybkim szlaku nie różniły się istotnie od wartości prezerwacyjnych (tabela 1). Przewodnictwo wolne szlaki było całkowicie nieobecne u 12 z 22 pacjentów. Podczas zmniejszania stymulacji przedsionkowej, przewodzenie w wolnej ścieżce 1: było obecne tylko u dwóch pacjentów i było utrzymywane tylko w zakresie długości cyklu stymulacji wynoszącym 380 i 420 milisekund. U pozostałych ośmiu pacjentów zaprogramowana stymulacja przedsionkowa indukowała tylko pojedyncze kompleksy komorowe prowadzone na powolnym szlaku.
Czterdziestu ośmiu pacjentów nie było poddawanych powtórnemu badaniu elektrofizjologicznemu, z czego 27 obserwowano przez ponad sześć miesięcy. Spośród 27 pacjentów, 19 miało cotygodniowe lub miesięczne (odpowiednio 13 i 6 pacjentów) epizody tachykardii przed ablacją.
Komplikacje
Powikłania zabiegu wystąpiły u 5 pacjentów (6,3%). U jednego pacjenta (1,3 proc.) Kompletny blok przedsionkowo-komorowy rozwija się zgodnie z powyższym opisem. Drugi pacjent miał mały zator płucny trzy dni po ablacji. Z powodu wcześniejszego zatoru płucnego, pacjent ten otrzymał heparynę podczas zabiegu i przez następne 24 godziny
[podobne: dyżury aptek polkowice, dawca pamięci online cda, olx głubczyce ]